از برگها شنیده ام آواز ماه را

      ور آبها ترانه ی خواب گیاه را

                آموختم زبرق سرشک ستاره ها

                          فریاد اشک را و زبان نگاه را

وآن چشم آهوانه، که یک عمر ، روز و شب     

بی گریه سر نکرد

غم را به من نمود وشبان سیاه را.

     با آن که در تبسم مهر تو یافتم

     ذوق نگاه را

                              اما

                             همیشه،زمزمه واری ست بر لبم:

                                  -کای عشق،

پیش از آنکه تو خاکسترم کنی،

ای کاش می شناختم از راه چاه را!